5 sposobów

W życiu człowieka przychodzi moment, kiedy jest on tak bezradny czy naiwny, że zdaje się na rade wszechwiedzącego internetu. Sęk w tym, że rady udziela mu banda gimbusów, która w gruncie rzeczy nie jest pewna tego co mówi, a ściślej mówiąc pisze, bo przeczytała o tym kiedyś, wieki temu, właśnie w internecie. Mimo to nie szkodzi im zaryzykować, bo bez względu na to czy piszą prawdę, czy też nie, to i tak dostaną za odpowiedź 2 punkty na zapytaj. Co prawda większość pytań jest zadawana przez ludzi zbyt leniwych, by wstukać w google daną frazę, bo łatwiej zapytać o nią ludzi, którzy przeważnie gówno wiedzą, dopóki nas nie wyręczą, w kwestii wpisania danej frazy w wyszukiwarkę. Jednak to tylko małą kropla w wielkim oceanie, bo chwytamy się internetowej brzytwy częściej niż myślimy.
Sprowadza się to głównie do niewiedzy i braku doświadczenia połączonego z lenistwem. Mowa tu o internetowych radach czy sposobach. Nie mam na myśli przepisów, zrzynania zadań domowych z internetu czy wykonywania ćwiczeń na płaski brzuch.
Znów wracamy do punktu wyjścia, a w tym przypadku wejścia, bo tym rozpocząłem dzisiejszy post. Bezradni ludzie mają tendencje do chwytania się brzytw, a w tym przypadku internetowego gówna. Bo wierzcie mi lub nie, ale są w internecie ludzie dzielący się dobrą radą. Co tam radą, całym poradnikiem!
I nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie fakt, że nikt tak naprawdę tych samozwańczych wujów od dobrej rady o rady nie prosi.
Hmm...Ludzie, którzy dają wam jakieś gówniane rady, gdy Wy o nie nie prosicie. Mówi Wam to coś, prawda? Jak na razie strasznie śmierdzi tu hipokryzją, ale dajmy mi przejść do sedna.
Prawda jest taka, że nie ważne czy chcemy tego czy nie, zawsze więcej do powiedzenia mają ludzie z twarzą, nawet w internecie. Bez względu na to czy na twarzy mają bliznę, wąsy, czy napisanie "jestem gejem z komercyjnej telewizji", to i tak ich zdanie jest o wiele ważniejsze od twojego, czy jakiejkolwiek innej osoby o niebywale wysokim ilorazie inteligencji, a przynajmniej do czasu gdy nie zaczniecie znaczyć czegoś we wszechświecie.
Jednak z udzielania najczęstszych rad słyną psychologowie czy przykładne mamuśki, które muszą podzielić się tym, jak powinno wychowywać się dzieci. I tak właśnie ja, mimo, że rodzicielstwo jest mi obce, jednak bycie nastolatkiem nie, trafiłem na pewien poradnik, kolejne kroki w ilości nieparzystej, dotyczące wychowania dużych dzieci i nie mówię tu o facetach.
Dziś wcielę się więc w rolę nastolatka, a mam o tyle dobrze, że ze swojej roli nie muszę praktycznie wcale wychodzić i spojrzę na każdy z poszczególnych kroków z tej właśnie perspektywy nastolatka, a nie zdesperowanych rodzicieli, szukających rad, dotyczących wychowywania potomstwa w internecie.
Cały artykuł do którego się odnoszę znajdziecie tutaj.

1) Wspólny posiłek obowiązkowy
Wiele rodzin bagatelizuje znaczenie wspólnego posiłku (przynajmniej raz dziennie). Każdy z członków rodziny łapie więc talerz, kanapkę i biegnie do swoich „spraw” – TV, gazeta, gra komputerowa.
Wbrew pozorom jest to jednak bardzo wartościowe, jeśli rodzina wyrobi sobie nawyk wspólnego jedzenia, tworząc tym samym przestrzeń do rozmowy, dzielenia się swoimi przemyśleniami czy nawet żartów. To wszystko buduje atmosferę jedności, daje poczucie bezpieczeństwa i świadomość, że jest czas na wspólne bycie razem, że to bycie razem jest ważne dla rodziców (mimo wiele obowiązków znajdują na nie czas). Jeśli rytuał wspólnego posiłku wprowadzicie, gdy dziecko będzie jeszcze małe – w okresie, gdy wejdzie ono w okres buntu nastolatka jest szansa, że stół będzie takim miejscem spotkania z nim i okazją do spokojnej rozmowy. (Czasem spotkacie się oczywiści z milczeniem, ale docenicie już sam fakt, że dziecko usiadło z wami).

Jak tak się zastanowić, to bądź co bądź jest to chyba jeden z porządniejszych punktów owego poradnika. Mimo wszystko jeśli zabierzemy się za wdrożenie w życie wspólnych posiłków, kiedy każdy z domowników przyzwyczaił się do spożywania w osobności, to jest to jak ubranie muzułmanki na plażę w bikini. Marek miedzy każdym kęsem schabowego będzie odpisywał Kasi, a z kolei Magda przez pierwsze pięć minut wspólnego posiłku będzie zajęta ustawianiem talerza w jak najlepszym świetle, sesją zdjęciową. Potem jeszcze trzeba wybrać najlepsze zdjęcie by dodać je na insta, już nie wspomnę o wyborze filtra, opisu i hasztagów. "rodzice zmuszają mnie do wspólnego obiadu. #ból #rozpacz #schabowe"

2) Mój dzień
Gdy już spotkacie się przy wspólnym stole (np. kolacja) i jakoś trudno będzie zacząć rozmowę – bawcie się w grę „Mój dzień”. Niech każdy z domowników opowie najlepsze i najgorsze wydarzenie, które go spotkało w danym dniu, a następnie reszta rodziny spróbuje je ocenić w skali  1-10. Na koniec losowanie – jeden z członków rodziny opowiada dowcip;) To prosta zabawa, ale pozwala przełamać np. napiętą sytuację w domu i być pretekstem do podjęcia dialogu.

A to zabawne, bo teraz z najbardziej logicznej i sensownej części tekstu, przechodzimy do największego banału. Fajnie jest czuć się jak na koloni czy Zielonej Szkole, zwłaszcza podczas zabaw integracyjnych, przeznaczonych dla dzieciaków w wieku lat 11-14, tyle, że odbywających się codziennie przy kolacji we własnym domu. Nie zapomnijmy o zorganizowaniu Zielonej Nocy, gdzie domownicy będą mazać się pastą do zębów. Co do zabawy, to pewnie najlepszym wspomnieniem dzisiejszego dnia Magdy będzie droga kawa w Starbuck, a najgorszym Marka, to, że skończyła mu się kasa na herę i od dwóch dni jest na głodzie. Autor czy autorka artykułu musi mieć nieźle wybujałą wyobraźnię, zły obraz przeciętnej rodziny, albo po prostu mega ciekawe życie, jeśli myśli, że ojciec pracujący na budowie,  matka w sekretariacie i dzieciaki, które dziś nie wyszły z domu, są w stanie podzielić dzień na "to było super, a to nie". Przypuszczam, że super będzie, gdy reszta domowników oceni dany problem w skali 1-10, jak w talent show. Ale nie ma co, nawet jeśli im się uda to przypuszczam, że zabawa będzie przednia, zwłaszcza, gdy Marek będzie mógł zarzucić dzisiejszym sucharem kolacji czyli "Czym różni się pomarańcza od siedmiolatki? Gdy widzę pomarańcze to mi nie staje". Dlaczego nikt z domowników się nie śmieje?

3) Czas na dyskusję
Często dzieci dochodzą do wniosku, że rodziców nie obchodzi ich zdanie więc nie ma sensu z nimi w ogóle rozmawiać. W efekcie rodzice nie wiedzą, co myślą ich dzieci, nie mają możliwości pomóc im zrozumieć wielu kwestii czy pokazać możliwości rozwiązania problemów. Postarajcie się wprowadzić w rodzinie nawyk dyskusji – np. raz w tygodniu, zbierajcie się i niech każdy z was wpisze na kartce temat, który chciałby, aby został omówiony.
Przyjmijcie zasadę, że w trakcie rozmowy szanujemy zdanie innych, nie krzyczymy i staramy się zachować spokój. Nastawcie się, że mogą pojawić się tematy typu wysokość kieszonkowego, wyjazd pod namiot z chłopakiem, wakacje z kolegami w górach” itp. Niech dziecko wie, że w trakcie takiego spotkania nie zostanie zbesztane. Starajcie się słuchać i spokojnie argumentować. Pozwólcie dziecku wyrzucić z siebie swój gniew i żal, że coś jest nie po jego myśli. Takie spotkania dają szanse pokojowego rozwiązywania konfliktów i wyjaśniania niedomówień, poznania wzajemnych opinii i modyfikacji przekonań.

Ha, a Wy głupcy myśleliście, że to już koniec kolonii i Zielonych Szkółek. Gdy już sporządzimy rodzinny regulamin dyskusji, który wywiesimy na lodowce czy tablicy korkowej, pod szczegółowym planem sprzątania w domu w tym tygodniu, to możemy wyznaczyć datę na dyskusje rodzinne. Czyli w niedziele po kościele zbierzemy się wszyscy i przedyskutujemy cały tydzień. Mama będzie mogła spytać czy dzieciom podoba się kolor na jaki pomalowała kuchnie i czy mają jakieś własne propozycje dotyczące tego na jaki kolor miała ją pomalować, co jest w sumie bez znaczenia, bo pomalowała ją wczoraj, a dzień dyskusji jest dopiero dzisiaj. Marek ewentualnie zapyta czy tata da mu kasę na koncert, który był w piątek, ale dowiedział się o nim dopiero we wtorek, a nie mógł negocjować tego wcześniej niż w rodzinne niedziele poświęcone dyskusji. Ale wspólne dyskusje raz w tygodniu to super rozwiązanie, bo po co wyrażać swoje zdanie, kiedy jest jeszcze aktualne. Rodzice tylko by się niepotrzebnie wkurwiali, a dzieci buntowały.

4) Interesuję się tobą – jesteś dla mnie ważny
Dzieci miewają różne zainteresowania, niekoniecznie zgodne z tym, czego oczekiwaliby ich rodzice. Pozwól dziecku na rozwijanie jego pasji nawet, jeśli wolałbyś go widzieć w zupełnie innym zawodzie. Dawaj mu odczuć, że je akceptujesz i zawsze może do ciebie przyjść po radę.
 Twój nastolatek ciągle rysuje komiksy? Porozmawiaj z nim, zapytaj  – może chciałby pójść na zajęcia dodatkowe czy wybrać się z tobą na wystawę grafiki. Spróbuj znaleźć z nim wspólny język. Kocha psy – zaproponuj wyjazd na wystawę lub umów np. na rozmowę ze znajomym weterynarzem lub kimś, kto ma własną hodowlę. Niech dziecko wie, że nie są ci obojętne jego zainteresowania. Może nastolatek z twojego punktu widzenia spędza czas na czymś nie po twojej myśli – nie pozwól jednak, by to była przestrzeń, gdzie jesteś niemile widziany.

W niedziele rodzice mogą zaproponować Magdzie kasę na nowe cycki i kupno followersów na instagramie, bo zawsze chciała być modelką. Z kolei Marek dostanie nową lufkę i masę gier, bo w sumie tylko tym się interesuje... Znaczy nie tylko tym, ale rodzice na szczęście nie zajrzeli do jego ulubionego folderu na pulpicie o tej dziwnej nazwie "fap folder". To pewnie jakaś prezentacja na francuski albo niemiecki.
W tym momencie nie neguje tego, że rodzice interesują się zainteresowaniami swojego dziecka, ale trochę słabo, że robią to dlatego, że któreś z nich przeczytało o tym w internecie i nagle zaczęło włazić w butach w zainteresowania własnych dzieci, które wcześniej mieli w dupie.

5) Zdrowa rywalizacja jednoczy
„Jesteś najmądrzejszy, Ty ciągle musisz mieć rację, zawsze musi wyjść na Twoje!!!”… Pokaż dziecku, że tak nie musi wcale być… Organizujcie rodzinne zawody – np. turnieje gier planszowych (ich oferta jest dziś wyjątkowo ciekawa, a gra potrafi dać sporo frajdy) czy rodzinne zawody sportowe. Nawet zagniewany na rodziców nastolatek nie przepuści okazji, by np. „zamknąć ich w lochu” czy pokazać, że może ograć tatę w tenisa. Jeśli z początku młody człowiek podejdzie do tego z niechęcią… to zobaczycie, jak szybko się wciągnie w zabawę obmyślając strategię, jak tu wygrać. Złość zacznie opadać, powstanie okazja do rozmowy.

Pewnie, że się wciągnie! Przecież nie codziennie ma się okazje na rodzinny tajski boks!
Wygoń dziecko od komputera i podaj mu scrabble, bo rodzinne gry i możliwość ogrania członków rodziny łączy! Nie twierdzę oczywiście, że tak nie jest, ale nie sądzę by złość nastolatka na rodziców "Kurwa, muszę grać w te idiotyczną planszówke, kiedy mam tyle rzeczy na głowie", skończyła się radością zaangażowaniem czy wspólną rozmową.


Wygląda na to, ze nastoletni Kuba w dodatku bez dzieci dobrnął do samego końca poradnika o ich wychowaniu. Choć nie ukrywajmy, że artykuł nie tyczy się ogólnie dzieci, a raczej zbuntowanych nastolatków, którzy nie mają kontaktu z rodzicami, już nie wspomnę o wspólnych zainteresowaniach. Jeśli liczycie teraz na jakieś kluczowe podsumowanie to w błędzie nie jesteście. Młodzież nie jest uniwersalna tak, jak i powyższe metody nie są o czym ludzie, którzy postanowili wdrożyć je w życie najwidoczniej nie do końca byli świadomi. Dla jednych może być to pomocna dłoń, którą rodzic wsuwa przez uchylone drzwi pokoju i wyciąga jego mieszkańca na zewnątrz, co kończy się poprawą relacji. Dla innych jest to pięść waląca w zaryglowane drzwi z napisem "Zostawcie mnie, chce pobyć sam" i zawracanie dupy.
Teraz przypuszczam, że nie jestem dużo lepszy od osób które zajmują się psychologią, dzieci nie mają, a w ich kwestii rady dają. Jest jednak ta różnica, że ja papierka nie mam i uważam powyższy poradnik, tak jak i jemu podobne za dno. Dziele się faktem iż takowe istnieć nie powinny, gdyż ich autorzy nie widzieli dzieci i nie znają ich, ich poglądów i usposobienia do rodziców, którzy postanowili z porad skorzystać.
Po raz setny wspomnę, że dzieci nie mam i Wy pewnie też nie, ale jeśli bym je miał i tracił z nimi kontakt, to próbowałbym sięgnąć do nich własną ręką, a nie kijem wyrwanym z internetu.

Creppypasty.

Ostatnio, zaglądając w przeróżne zakątki internetu, w poszukiwaniu inspiracji, a konkretniej jakiegoś badziewia, którym mógłbym zająć swój wolny czas i myśli, trafiłem na coś ciekawego. Moim oczom ukazało się coś, co na pewno skradłoby serce każdego, niekoniecznie wykwintnego fana horroru, którego lista filmów do obejrzenia z tej właśnie tematyki jest pusta, a on jest zbyt zapracowany (leniwy), by zabrać się za książkę z gatunku horroru.
Mowa tu oczywiście o creppypastach. Creppypasta, jest czymś w rodzaju strasznej historii, którą kiedyś opowiadało się podczas ognisk, czy obozów harcerskich. Z tym, że teraz przybrała zupełnie inną formę, ponieważ jest ogólnie dostępna, a jej twórcy nie próbują wmówić nam, że miała miejsce naprawdę.
Zdarzają się bardzo rozbudowane opowiadania, pisane przez amatorów, które ciągną się akapit, za akapitem i z każdym kolejnym zdaniem są coraz bardziej przewidywalne. Głównie pozostawiają po sobie pustkę, jaką zostawia gówniany film, który miał nas zaskoczyć i sprawić, że narobimy w spodnie, a okazał się kolejnym gniotem, w którym fabuła i zaskoczenie, zostały zastąpione psycholem z nożem/maczetą/piłą łańcuchową (niepotrzebne skreślić) i hektolitrami krwi.
Mimo tego, że sam nazwa "creppypasta", kojarzy nam się z egzotycznym, mdłym żarciem, w dodatku, gdy dowiemy się, czym jest na prawdę, przypominają nam się historie, którym byliśmy straszeni w dzieciństwie. Większość creppypast nie wiele się od nich różni, bo w większości przypadków ich głównymi bohaterami są mężczyźni w średnim wieku, zabijający w imię "większego dobra", chore psychicznie sieroty, czy potwory z szafy.
Okazuje się jednak, że mimo pseudo-strasznego gruzu porażki, nie możemy spisać creppypast na stratę, przyrównując je do dziecinnych historyjek. Nie każda osoba mająca z nimi kontakt, czy też nawet z filmem z gatunku horroru, wie, że kluczem do sukcesu jest prostota i element zaskoczenia. Jeśli historia, która miała być szokująca, czy straszna taka nie jest, bez chwili zastanowienia możemy ją skreślić. A co jeśli miała nas zaskoczyć?
Są dzieła, których głównym celem nie jest sprawienie, byśmy opróżnili pęcherz w spodnie, ponieważ postawiono w nich właśnie na element zaskoczenia.
Wiec podczas mojej podróży po internecie postanowiłem poświęcić dłuższą chwilę na znalezienie takowych historii. Mam teraz przyjemność przedstawić wam "klasykę creppypast"


                                                             Dziewczyna ze zdjęcia


Pewnego dnia, chłopiec imieniem Tom siedział w szkolnej klasie i robił zadanie z matematyki. Było to sześć minut po zakończeniu lekcji. Gdy robił swoje zadanie domowe, coś przykuło jego uwagę. Tom siedział przy oknie. Odwrócił się i spojrzał na trawnik na zewnątrz. Leżało tam coś, co wyglądało jak zdjęcie. Gdy chłopiec wychodził ze szkoły, podbiegł do miejsca, gdzie je widział. Podniósł je i uśmiechnął się. Zdjęcie przedstawiało najpiękniejszą dziewczynę, jaką kiedykolwiek widział. Nosiła sukienkę z trykotami i czerwone buty, ręką pokazywała gest pokoju (uniesione dwa palce). Była tak piękna, że postanowił odnaleźć ją za wszelką cenę. Biegał po całej szkole i pytał wszystkich czy ja znają lub czy kiedykolwiek ją widzieli. Niestety, wszyscy odpowiadali, że nie. Tom był zdruzgotany. Gdy wrócił do domu, spytał swojej starszej siostry, czy kiedyś widziała tą dziewczynę, niestety ona również odpowiedziała, że nie. Było bardzo późno, więc Tom poszedł na górę do swojego pokoju, położył zdjęcie obok łóżka i poszedł spać.
W środku nocy Toma obudziło stukanie w okno, jakby ktoś stukał w nie paznokciem. Przestraszył się. Zaraz potem usłyszał chichot. Wziął ze sobą zdjęcie i podążył za chichotem. Przechodząc przez ulicę został potrącony przez samochód. Zmarł ze zdjęciem w dłoni. Kierowca wyszedł z auta i usiłował mu pomóc, ale było już za późno. Nagle zobaczył zdjęcie i je podniósł. Przedstawiało piękną dziewczyną z uniesionymi trzema palcami.


                                                                       Portrety


Myśliwy, po całym dniu polowania, znajdował się w środku ogromnej puszczy. Robiło się ciemno i całkowicie opadł z sił. Zdecydował się iść w jednym kierunku, dopóki nie upewni się co do swojego położenia. Po paru godzinach znalazł chatkę na małej polanie. Ponieważ było już bardzo ciemno zdecydował, że zostanie w niej na noc. Podszedł do chatki. Drzwi były otwarte. W środku nikogo nie było. Myśliwy położył się na znalezionym łóżku, decydując, że wszystko wyjaśni właścicielowi chatki rano.
Rozejrzał się po wnętrzu chatki. Zaskoczony spostrzegł na ścianach kilka portretów, namalowanych z dbałością o najmniejsze szczegóły. Wszystkie portrety bez wyjątku wyglądały, jakby się mu przyglądały. Ich twarze wykrzywione były w grymasach nienawiści i złości. Myśliwy poczuł się dziwnie. Starając się za wszelką cenę zignorować portrety, odwrócił twarz od ściany i wykończony zapadł w głęboki sen.
Rano myśliwy zbudził się. Odwrócił się i zamrugał w nieoczekiwanym świetle słońca. Spostrzegł, że w chatce nie ma żadnych portretów, tylko okna.